محدودسازی آزادی ارتباطات، هوشیاری و امنیت اجتماعی را سلب می‌کند

cbd575f4-8783-4603-8c66-63a81e931174_MonJul262021

……………………………………

دکتر مهدی مهری

وجود امنيت اجتماعی به همان اندازه مهم است، كه احساس امنيت روانى آحاد جامعه را به آرامش و آسودگی خاطر می رساند.چنانچه افراد احساس امنيت نداشته باشند بايد این مقوله از جوانب مختلفی واکاوی شود.
یکی از این مسائل مهم آزادی است چرا که آزادی چهره‌ای روشنی از امنیت ایجاد می‌کند به همین منظور به رابطه آزادی، استقلال، وحدت و تمامیت ارضی کشور در اصل نهم قانون اساسی تصریح‌شده است. به‌موجب این اصل در جمهوری اسلامی ایران آزادی، استقلال، وحدت و تمامیت ارضی کشور از یکدیگر تفکیک‌ناپذیرند و حفظ آن‌ها وظیفه دولت و آحاد ملت است. هیچ فرد یا گروه یا مقامی حق ندارد با استفاده از آزادی به استقلال سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و نظامی و تمامیت ارضی ایران کمترین خدشه‌ای وارد کند و هیچ مقامی هم حق ندارد به نام حفظ استقلال و تمامیت ارضی کشور، آزادی‌های مشروع را هرچند با وضع قوانین و مقررات سلب کند.
چنانچه آزادی در جامعه وجود نداشته باشد آیا وحدت و سایر مفاهیم یادشده فوق می‌تواند همواره برای افراد آن جامعه مفهوم و عینیت داشته باشد؟
با قاطعیت می‌توان گفت استمرار امنیت اجتماعی مستلزم وجود جامعه‌ای هوشیار و آزاد است؛ امنیت نه با اقلیت نه با پلیس و نه با هیچ‌چیز دیگری بلکه به‌وسیله آحاد جامعه ایجاد می‌شود؛ با محدودسازی آزادی دسترسی به اطلاعات، آزادی نقد، آزادی ارتباطات و غیره، هوشیاری از جامعه سلب می‌شود، زمانی که هوشیاری از گروهی گرفته شود آن گروه بی‌تردید در مقابله با حوادث واکنش‌های آگاهانه از خود نشان نمی‌دهند و زمانی واکنش‌ها آگاهانه نباشد پایه‌های امنیت اجتماعی سست شده و با هر تکانی ممکن است دچار گسست اجتماعی گردد. براین مبنا آنچه مهم و ضروری است در پرده قانون‌گذاری می‌بایست با درایت تمام مبانی حفظ امنیت جامعه در نظر گرفته شود.

مطالب مرتبط

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *