نماز خواندن، نخستین جلوه عبودیت، قدردانی و خضوع و کرنش یک مسلمان بالغ در پیشگاه آفریدگار لایزال محسوب میشود.
هر چند پرستش، به عنوان بخشی اساسی از تدین، در عمل دینی ادیان ابراهیمی، در قالب عبادت متجلی شده است؛ اما تنها در اسلام است که این عمل عبادی در زندگی روزمره مسلمین با خواندن نماز عینیت مییابد و گرانیگاه عبادت شناخته میشود. در سپهر معارف اسلامی و فقه شیعی، وجوب اقامه نماز، به عنوان نماد و شاخصی دینی، اسلامیت، ایمان به خداوند و ادای عبودیت را ترویج میکند
اگر می خواهیم فرزندان مان در آینده نماز خوان شوند؛ بهتر است که آنان را از سن خردسالی به خواندن نماز، تشویق کنیم. اگر فرزندنتان را تا سن بلوغ آزاد بگذارید و ایشان را با نماز آشنا نکنید، امکان این که نسبت به نماز بی اهمیت شوند؛ زیاد است. این که در سن خاصی بر انسان نماز واجب می شود به دلیل این است که عقل انسان هم به موازات جسمش رشد می کند. رشد عقلانی انسان برای پذیرش عبادت و تقبل تکالیف الاهی، سن بلوغ می باشد. دختران در سن ۹ سالگی و پسران در سن ۱۵ سالگی به بلوغ عقلی می رسند؛ لذا انجام تکالیف بر آنان واجب می شود.
یک انسان عاقل و حکیم اگر به کسی دستوری می دهد؛ باید بررسی کند که شخص مأمور، توانایی انجام آن کار را دارد یا نه. توانایی درک آن را دارد یا نه. به اعتبار این که دختران، مادران آینده هستند و نقش تربیتی مستقیم و بیشتری برای فرزندان، نسبت به مردان دارند؛ زودتر به سن بلوغ و ارتباط با خداوند می رسند. در سنین کمتری به آنان مسئولیت داده می شود و مورد خطاب تکلیفی خدا قرار می گیرند تا تمرینی باشد برای اداره منزل و تربیت فرزندان.
هرچند در یک سن خاصی نماز بر افراد واجب می شود؛ که در دختران، کامل شدن ۹ سال قمری و در پسران کامل شدن ۱۵ سال قمری می باشد اما نماز خواندن، سن خاصی ندارد. کودکی که قدرت بر ادای نماز با شرائطش داشته باشد؛ اگر نماز بخواند مقبول درگاه الهی خواهد بود.
