«سبد معیشت خانوارهای کارگری» تنها مولفهی قابل احصا برای نرخگذاریِ شاخص هزینههای زندگی کارگران است. از میانهی دهه نود، عرف بر این شد که مذاکرات مزدی با محاسبهی سهجانبهی سبد معیشت، در کمیتهای ذیل شورایعالی کار، آغاز شود؛ بند دوم ماده ۴۱ قانون کار- تنها بند الزامآور مزدی در قانون- نیز چیزی جز این نمیگوید.
به گزارش مهران نیوز به نقل ازایلنا، امسال اوضاع کاملاً متفاوت از قبل است. برای مذاکرات مزدی ۱۴۰۲، هنوز سبد معیشت خانوارهای کارگری محاسبه نشده است و این در حالیست که نیمهی اسفند را هم پشت سر گذاشتهایم؛ به نظر میرسد دولتیها و کارفرمایان اهتمامی برای ورود جدی به مبحث سبد معیشت ندارند در واقع نمیخواهند ابزاری برای مطالبهگری مزدی در دست کارگران باشد؛ ابزاری که نشان دهد حتی صد درصد افزایش دستمزد هم جوابگوی هزینههای پرشتاب زندگی نیست و نمیتواند حداقلبگیران را به خط فقر برساند.
محاسبهی سبد خوراکی فوق، نشان میدهد که در بهمن ماه ۱۴۰۱، سبد غذایِ خانوارهای کارگری ۳.۳ نفره، ۶ میلیون و ۵۳۲ هزار تومان است و این در حالیست که حداقل دستمزد بهمن ماه کارگران به اضافهی تمام ملحقات برای یک خانوادهی کارگری با یک یا دو فرزند، فقط دویست یا سیصد هزار تومان بیشتر از سبد خوراکیهای خانوار است؛ به عبارت سادهتر، کل حداقل دستمزد ماهانه پایِ خوراکیها میرود آنهم خوراکیهای ساده و حداقلی.
در طول سال ۱۴۰۱، هزینههای حداقلی زندگی کارگران حداقل ۸ میلیون و ۸۶۸ هزار تومان افزایش یافته؛ این در حالیست که دستمزد با مزایا به زحمت به ۶ میلیون و ۸۰۰ هزار تومان میرسد؛ در واقعیت، جهش هزینههای زندگی در یازده ماه سال جاری، بیش از صد درصدِ دستمزد بوده است؛ و دقیقاً به همین دلیل است که صد درصد افزایش دستمزد هم دیگر جوابگو نیست و کارگران را به خط فقر حداقلی بازنمیگرداند.
