……………………
✍ هوشنگ رحمانی
در برهه‌ای از تاریخ ایستاده‌ایم که «کلمات» فراتر از مرزهای جغرافیایی و دیوارهای خانگی سفر می‌کنند. امروز ، فضای مجازی تنها یک ابزار ارتباطی نیست ، بلکه محلی بزرگ برای سنجش عیار «اخلاق» و «اصالت» ماست. در این اقلیم نوین که هر پیام ، بذری در افکار دیگران می‌کارد ، شایسته است به عنوان رهروان خرد و اندیشه بر این اصول بنیادین هم‌پیمان شویم:
دنیای پشت صفحه‌های نمایش ، جهانی جداگانه و بی‌قانون نیست بلکه تجلی‌گاه روح و تربیت ما در مقیاسی وسیع‌تر است. واژگانی که در تالارهای گفتگو و گروه‌های مجازی نثار دیگران می‌کنیم ، شناسنامه‌ی هویت ماست. اصالت یک انسان در ثبات اخلاق اوست ، چه در خلوت خانگی و چه در جلوت مجازی
هویت‌های ناشناس و پروفایل های بی‌نشان ، نباید شجاعتی کاذب برای تجاوز به حریم خصوصی و آبروی افراد ببخشند. اخلاق واقعی ، همان رفتاری است که انسان وقتی گمان می‌کند دیده نمی‌شود از خود بروز می‌دهد. گمنامی نباید وجدان را به خواب بفرستد ، چرا که حقیقت عمل ، در پیشگاه خرد و ساحت الهی هرگز پنهان نمی‌ماند.
جامعه ی پویا ، گلستانی از اندیشه‌های گوناگون است. تفاوت در نگاه‌های سیاسی ، اجتماعی و فکری ، هرگز نباید به معنای گسست پیوندهای انسانی باشد. هنر زیستن در عصر جدید ، تبدیل تضاد آراء به تضارب افکار است. دفاع محترمانه از یک عقیده ، نشانه‌ی بلوغ است ، اما پناه بردن به تخریب و برچسب‌زنی ، تنها گواهی بر ناتوانی در اقناع و استدلال است.
جهان ما ، با همه‌ی بزرگی‌اش ، به شدت در هم تنیده است. کلمات تلخ و قضاوت‌های ناصوابی که امروز در فضای مجازی منتشر می‌کنیم، فردا در واقعیت زندگی ، سدی میان ما و همراهانمان خواهند شد. بیاییم به‌گونه‌ای بنویسم که در روز ملاقات و در سپیده‌دم روبروشدن با انسان‌ها نگاه‌مان از شرم واژه‌هایمان به زمین دوخته نشود.
در هیاهوی مجازی که اخبار و قضاوت‌ها با سرعت نور جابجا می‌شوند هر کلیک ، هر پیام و هر بازنشر ، مسئولیتی بزرگ بر دوش ما می‌گذارد. ریختن آبروی یک انسان و هتک حرمت دیگران ، باری است که هیچ لایک و تشویقی، تلخی عواقب اخلاقی و اخروی آن را جبران نخواهد کرد.
دنیای ما چه زیبا خواهد بود وقتی از فضای مجازی، پل‌هایی برای همدلی، پنجره‌هایی برای آگاهی و حریمی برای پاسداشت کرامت انسان بسازیم تا ردپای دیجیتال ما در تاریخ نه با خشم و نفرت بلکه با نور مدارا و عقلانیت به یادگار بماند.
