…………………..
● حمید حیدرپناه، دکترای جامعه شناسی فرهنگی
پرسپولیس ایران در آسیا می تازد و توانست السدقطر را با تمام ستارگان چندملیتی اش ببرد، با ژاوی اسطوره ای که تیمش بیشتر به تیم منتخب جهان شباهت داشت!
حالا هواداران پرسپولیس بدون توجه به دلار ۲۹ هزارتومانی، روی ابرها سیر می کنند.واقعا چه چیزی به جز فوتبال و عشق به این پدیده هیجان انگیز می تواند این چنین پیام آور شور و شادمانی باشد؟ پرسپولیس برد در روزی که به لحاظ فوتبالی شایسته برد بود، وقتی غیرت، دوندگی و هوشمندی بازیکنان بر ستارگان گرانقیمت ودلارهای قطری غلبه کرد.پرسپولیس برد وقتی یحیی گلمحمدی، مربی باهوش اما کم ادعای ایرانی، ژاوی پرمدعای بارسایی را با تاکتیک هوشمندانه اش، کیش و مات کرد.
این پرسپولیس پنج سال است که در اوج است، نه به لطف وزیر ورزش که بر اساس فرهنگ حاکم بر روح و روانش…
وقتی فعل خواستن در تمام وجودش رخنه کرده، چیزی شبیه جادویسرخ…
همان اکسیری که در وجود بازیکنان و مربیان و همه ارکانش نشسته است.
فرقی ندارد برانکو باشد یا گلمحمدی
چه طارمی در خط حمله این تیم باشد، چه علیپور یا آل_کثیر…
مهم نیست بیرانوند نگهبان قفس توری اش باشد یا حامد پرشروشور
در اقلیم سرخ، همه عقاب می شوند و هشت پا و پلنگ!
حتی اگر ترابی تیم را به چشمک دلارهای قطری بفروشد، پهلوان جوان می آید و بهتر از او جایش را پر می کند.
در آسمان پرسپولیس همه اوج می گیرند، حتی اگر آقایی افت کرده ی سپاهان باشید.فقط در این پرسپولیس می توان کاپیتان ۳۸ ساله و پرافتخارترین بازیکن لیگ را نیمکت نشین کرد اما وقتی دقیقه نود وارد زمین می شود آن چنان با شوق و تعصب بدود که انگار جوانی بیست ساله است!
این تیم خوب دفاع کردن و پرسینگ در خونش جاری است، چه سیدجلال زوج شجاع باشد چه کنعانی، چه کمال در وسط باشد چه احمد یا میلادسرلک…
در مکتب پرسپولیس همه آموخته اند که برای رسیدن به آرزوها باید جنگید.
فرهنگ حاکم بر فضای این تیم آن چنان است که جا برای هیچ بازیکن حاشیه سازی را ندارد، حتی اگر ستاره لیگ باشد! و از همه مهمتر طرفدارانش که یاد گرفته اند وقتی تیم شان باخت، ایستاده تشویقش کنند، اگر مربی پرافتخارشان رفت به زمین و زمان فحش ندهند.
هرکدام از ستاره هایشان هوای رفتن کرد، نه فحشش می دهند و نه التماسش می کنند! آنها اهل لایک و التماس زیر پست هیچ باشگاه عربستانی و اماراتی و قطری نیستند.همچنان که اهل بردن پرچم های بیگانه و پیراهن بازیکنان سوری و قطری و… به استادیوم ها نیستند.
طرفداران پرسپولیس یاد گرفته اند در همه حال حامی تیم باشند، در سخت ترین روزها آنها اهل غر زدن و ناله و نفرین نیستند!
هروقت می بازند، باختشان را به گردن رقیب و وزیر و وکیل و… نمی اندازند.
از فلک و روزگار و داور و… شکوه نمیکنند، فقط به تیم شان نگاه می کنند و تلاش می کنند با تداوم حمایت هایشان تیم را رو به جلو ببرند.و امروز اگر شادترین طرفداران دنیا هستند، پاداش صبر و وفاداری شان است.
اگر مزه پوکر قهرمانی را چشیدند، پاداش آن روزی بود که بعد از نایب قهرمانی لیگ(به خاطر تفاضل گل)، ایستادند و تیم را تشویق کردند.و شاید امسال هم پاداش آن تشویق های بعد از باخت فینال را بگیرند و با قهرمانی آسیا، ستاره واقعی دوم را بگیرند!!
شاید…
خدا را چه دیدی
شاید ستاره ی دوم پرسپولیس در قلب تماشاگرانش باشد.
