…………………….
✍خداداد ابراهیمی
هیچ خبرنگاری، هیچ خبرگزاری، هیچ کتاب تاریخی، نظیر شهادت دلخراش دانشآموز خردسال مینابی «ماکان نصیری» را تا کنون گزارش نداده است.زیرا چنین درنده خویی و حملهی سبعانه در بمباران مدرسه شجره طیبه میناب، در کمتر جنگی در دنیا اتفاق افتاده است.
این روزها جاویدالاثر شدن پسر ایران ماکان نصیری، برجستهترین بخش اخبار جنگ رمضان است که مدام در خبرها، تحلیلها و مناظرههای فعالان سیاسی و فرماندهان نظامی کشورها، بر روی آن تمرکز میشود. چرا که دردناکترین و سوزناکترین، فاجعه و جنایت جنگی است که ائتلاف آمریکایی-صهیونی، مرتکب آن شده است و افکار عمومی را به شدت جریحهدار کرده است.به همین دلیل است که همگان بر محاکمه قاتلان ماکان و ۱۶۷ دانش آموز مینابی به عنوان جنایتکاران جنگی تاکید دارند.
مفقودالاثر شدن ماکان نصیری، دانش آموز مدرسه شجره طیبه میناب، بر اثر بمباران وحشیانه آمریکا و اسرائیل با بمبهای «تاماهاوک»، جهان را تکان داده است.
به گفتهی هلال احمر میناب، « در روز حمله به مدرسه میناب، بسیاری از اجساد شهیدان کاملاً متلاشی شده بودند و ما تکههایی را جمع آوری می کردیم اما از ماکان نصیری، چیزی یافت نشد.»
شاید سالها پیش «غسات کَنفانی»، نویسنده و روزنامه نگار فلسطینی، ناقوس وحشتناک حمله به کودکان مظلومی که در جنگها شهید میشوند را به صدا در آورده و حال و روز اسفناک پدر و مادر شهیدان خردسالی همچون ماکان را دردمندانه واگویه کرده است؛
«کاش کودکان نمیمردند، ای کاش موقتاً به آسمانها برده میشدند تا جنگ تمام شود. سپس با خیال راحت به خانهشان بر میگشتند و وقتی والدین با حیرت از آنها میپرسیدند کجا بودید؟!
باخوشحالی می گفتند:
«داشتیم باستارهها بازی می کردیم.»
