……………………..
✍ مهراننیوز/ خداداد ابراهیمی
افلاطون قرنها پیش، بی آنکه به ترس، فکر کند، متهورانه گفت:
“اگر صلح میخواهی برای جنگ آماده شو!”
🔸️داستان جنگ، پیرنگ خونبار و تراژدی غم انگیزی دارد. این جنگ است که از زبان اژدها گونهاش، آتش، زبانه میکشد.جنگ است که به چهرهی انسانیت، چنگ میاندازد، وحشت میآفریند، نفرت می پراکند، قلع وقمع می کند، مُثله میکند و کابوس دهشتناک کودکان را هرلحظه فراچشمشان، مجسم می کند. جنگ را هرگونه که تفسیر کنی، بوی فنا میدهد و زخمها را عمیقتر و رنجها را وسیعتر، ترسیم میکند. جنگ، چهرهای تلخ، زشت و نامبارک دارد؛
تلخ؛ که خاطرهای شیرین ندارد،زشت؛ که ارمغانش ویرانیست،نامبارک؛ که سراسر، شوم است.
🔹️صُلح اما قصهی شیرینی دارد؛ سراسر زیبایی وخوشبختیاست. رویای دوست داشتنی بشر است. بیهیچ رنج و اندوهی، امید می دهد، زندگی می بخشد. برای دولت صلح، فراوان، به عشق نیازداریم تا در کوچهباغهای جهان، منتشر کنیم. حتی در زمان جنگ، میتوانیم در گودال موشکها، عشق بکاریم، حتی در ازدحام آژیرها، می توانیم صلح را از زیر آوارهای جنگ بیرون بکشیم و در آغوش بگیریم. چرا که صلح، خوشبختی بین دو نبرد است. صلح، آتشبس بین دو جنگ است.
🔸️با همه این اوصاف، حتی منادیان صُلح، به جنگ میروند تا دفاع کنند، دفاع از مام میهن، دفاع از آب و خاک عزیز، نه اینکه طالبِ جنگ، باشند، نه نیستند. میروند تا مردم، زنده بمانند. وگرنه صُلح، زیر سایه ترس، صلح با انتظارهای مرگبار،صلح به بهای ذلت ملت، دیگر نامش، صلح نیست، ازاین روست که برای صلح، باید قدرت عشق به وطن را به دشمن انعکاس دهیم وگرنه دشمن، درندهتر از گذشته، خونخواری میکند. دراین میان اما برای نجنگیدن، هرگز التماس نمیکنیم،برای صُلح میجنگیم.