……………………………
✍️ خداداد ابراهیمی
مصائب ایلامیان گویی در خاطره روزگار همچنان لاینحل باقیمانده است.از بلایای ریزگرد و سیل و زلزله گرفته تا بحران کرونا و خودکشی، کوهی از رنج و محنت مردم این آب وخاک است که وجدان های بیدار را سخت متاثر می کند.
امروز در فضای مجازی از زبان یک کارزانی دردمند خواندم:
” مگر رسانهها به داد ما برسند!”
گویی گرد و غبار کارخانه سیمان، آسمان منطقه “کارزان” شهرستان سیروان را سیاه و تاریک کرده و مشکلات ساکنان مجاور آن قصه پرغصه بی پایانی است.گرد و غبار ناشی از فعالیت کارخانه سیمان هم سلامت مردم این منطقه را به خطر انداخته وهم به اراضی کشاورزی و باغات صدمات جبران ناپذیری وارد کرده است.
ازسوی دیگرتردد مداوم کامیون های فرسوده درمسیر جادههای منتهی به این کارخانه قوز بالاقوز مصائب زیست محیطی کارزان و روستاهای مجاور شده است.
مسئولان محیط زیست اگر باور ندارند می توانند از ذرات آلوده معلق در هوا بپرسند. مدیران منابع طبیعی می توانند درختان را گواه بگیرند و در مرکز در ورودی وزارتخانههای عریض وطویل خود، برای استیفای مطالبات مردم بَست بنشینند و موفقیتی کسب کنند و یا در دفاع از سلامت مردم، شجاعانه استعفا دهند!
این روزها که بازهم صدای سرفههای ساکنان این دیار در دامنهی مانشت، پژواکی دردمندانه دارد.به نظر می رسد سیستم های کنترلی این کارخانه باید هرچه سریع تر به روزرسانی شده ونصب فیلترهای مناسب در واحدهای تولیدی این کارخانه نیز از نکات مهمی است که ضرورت دارد با سرعت در دستور کار مسئولان ذیربط قرار گیرد تا از مرگ تدریجی طبیعت این منطقه پیشگیری شود.
در خاتمه و در دفاع از سکنهی این منطقه، سخنی باقی نمی ماند جز اینکه بگوییم:
آقای منابع طبیعی، آقای محیط زیست وقت آن رسیده که پنبهها را از گوش خارج کنید و صدای مردمی که سینههایشان به خس خس افتاده است را بشنوید.آقای قانون کجایی؟! لطفا ریههای کارزان را نجات دهید شاید که اینجا احساس، هوایی بخورد!
