…………………..
✍جبار صفربیگی
برگزاری نخستین مناظره ۶ کاندیدای انتخابات ریاست جمهوری با هدف پاسخ به سوالات حوزه اقتصاد و معیشت هم چون ارائه برنامه به منظور بهبود فضای کسب و کار و ارتقای جایگاه کشور، چگونگی جلوگیری از رقابت دولت با بخش خصوصی و نحوه دستیابی به رشد ۸ درصدی برگزار شد؛ سوالاتی که اکثریت آنها با کلی گویی و تناقض گویی برخی نامزدها بی جواب ماند.
در یک تقسیم بندی کلی می توان حاضران در مناظره شب گذشته را در دو دسته کلی جانمایی کرد؛ گروهی که خود را برنده قطعی انتخابات جلوه دادند و گروهی دیگر با خطابه های بُرّنده خود کوشید تا این پیش فرض ذهنی را در جامعه از بین ببرد.
بانگاهی اجمالی میتوان برآیند سخنان نامزدهای ریاست جمهوری در مناظره نخست را چنین ارزیابی کرد:
قاضی زاده در قامت دفاع از دولت سیزدهم شهید رییسی ظاهر و علی رغم تلاش برای ایده پردازی، نتوانست برنامه خاصی ارائه دهد. قالیباف با تکیه بر کارنامه مدیریتی خود در شهرداری تهران و نام بردن از کارمند، کارگر، جوانان، زنان و بازنشستگان کوشید تا خود را نماینده تمامی اقشار جامعه و فرد برازنده برای منصب ریاست جمهوری نشان دهد.
پزشکیان علی رغم تلاش برای حسن استفاده از مناظرات و مانور بر تعامل سازنده و موثر با جهان،به دلیل تاکید بر غیرممکن بودن دستیابی به اهداف برنامه هفتم و تجسم وضعیت کنونی در قالب یک کابوس، زمینه انتقاد ۴ کاندیدای اصولگرا را نسبت به خود فراهم کرد. جلیلی هم چون سالیان گذشته با سخنان یکنواخت و کلی گویی و استفاده از واژگان تکراری فرصت، ظرفیت، بستر و اولویت، بیش از گذشته گفته های خود را برای عموم مردم مبهم و کلیشه ای کرد.
و اما زاکانی که طبق انتظارات، هم چون دور گذشته مناظرات۱۴۰۰ سعی در ایجاد جو پرتنش و تخریب کاندیدای حزب رقیب را داشت و جز شوآف مدیریت بحث برانگیز خود در شهرداری تهران و وعده هایی هم چون تحویل گوشت و طلا درب منازل مردم، چیزی برای عرضه نداشت.
پور محمدی را می توان به دلیل فن بیان، تنها برنده مناظره دیشب دانست که با تسلط کامل و جامع بر وضعیت موجود علاوه بر بیان ضعف ها و کاستی ها، به واسطه سوابق اجرایی در دولت های مختلف برنامه های عملیاتی و دید واقع بینانه تری نسبت به شرایط موجود داشت و نقاط ضعف و قوت را در کنار هم بررسی کرد.
اما آنچه بیش از همه در مناظره دیشب خودنمایی کرد آن بود که چهار نماینده هم طیف چنان نسبت به وضع موجود انتقاد کردند که گویا تاکنون در صحنه سیاسی کشور نقشی نداشته اند. همگی متفق القول برای حل مشکلات راهکار دارند ولی نگفتند چرا در دولت سیزدهم، راهکارهای ادعایی را اجرا نکردند یا لااقل برای اجرا ارائه نکردند؟
به نظر می رسد انتخابات پیشرو به شرطی معنادار میشود که نامزدها رویکردهای خود را از خلال مقایسه و نقد سیاستهای جاری دولت سیزدهم عرضه کنند تا مردم بتوانند با توجه به شرایط موجود کشور، بهترین فرد را برای بهبود اوضاع فعلی برگزینند
