✍ مهراننیوز- خداداد ابراهیمی
با استناد به کتاب اطلس لشکر ۱۱ امیرالمؤمنین(ع) ناشر( مرکز اسناد و تحقیقات دفاع مقدس) ونیز سایر پژوهشها و اسناد تاریخ دفاع مقدس، حضور مردم ایلام از آغاز تا پایان جنگ محرز شده است.اینک ضمن غیر عادلانه دانستن منطقه جنگی بودن ایلام تا سال ۱۳۶۱، انتظار می رود؛ استیفای حقوق مناطق جنگی ایلامیان تا سال ۱۳۶۷ باهمت و حمیت رئیس جمهور و ستاد کل نیروهای مسلح جمهوری اسلامی در مصوبات و پیگیریهای سفر دوم هیات دولت به ایلام نهایی و قطعی شود. ضمن اینکه دلایل این مطالبه مردم مرزدار ایلام در هفت گزارش مجمل زیر مشهود است؛
۱)گزارش نخست:
خرداد ماه سال ۱۳۵۹ یعنی سه ماه قبل از آغازجنگ تحمیلی، پاسگاه مرزی «هلاله» در ارتفاعات «میمک» ایلام مورد اصابت آر. پی. جی۷ دشمن قرار گرفت و ارتفاعات «کله قندی» و «رضا آباد» مهران نیز شاهد آتش توپخانه و خمپاره عراقیها بود. همچنین پنجشنبه ۲۰ شهریور ۵۹ در منطقه مرزی «بهرامآباد» در شهر «مهران» سردار سرافراز شهید روحالله شنبهای به عنوان اولین شهید، نام پرافتخارش را در اطلس دفاع مقدس، به ثبت رساند. این بدان معناست که مردم ایلام قبل از آغاز رسمی جنگ، پیشتر و بیشتر از سایر مرزها، با مصائب جنگ دست و پنجه نرم کردهاند.
۲)گزارش دوم:
واپسین روزهای شهریور سال ۵۹ جنگ آغاز میشود، چندصباحی بعد عراقیها خشم خود، برآمده از مقاومت مردم ایلام را با فشردن دکمه موشک با گرای مرکز شهر ایلام تنظیم میکنند؛ نیمههای شب، انفجاری وحشتناک، تمام شهر را تکان میدهد، گودالی عمیق در پایانه مسافربری زنده یاد مرادبیگی، عمق فاجعه را به نمایش میگذارد.
۳)گزارش سوم:
۱۹ اسفند ۶۳ هواپیماهای عراقی، روستای «ماربره» در ۱۵ کیلومتری شهر ایلام را با خاک یکسان میکنند. در این قتل عام خونین، پُشتهی کُشتههای ۵۵ شهید سینه سرخ، به عنوان خاکریز دفاع از میهن، دامنه کوهستان «نخجیر» را حماسی ترسیم میکند.
۴)گزارش چهارم:
سال ۶۵ از راه میرسد. جوانان منطقه «چوار» حدفاصل ۱۷ کیلومتری شهرایلام، یک مسابقه دوستانه فوتبال برگزار میکنند. ۲۳ بهمن آن سال، در دقیقه ۵۵ مسابقه، میگهای دشمن بعثی، میدان فوتبال را به خاک وخون میکشند.در این فاجعه هولناک، ۱۰ بازیکن، سه کودک، یک داور و یک تماشاگر به شهادت رسیدند و ۶ نفر هم به افتخار جانبازی نائل آمدند.
۵)گزارش پنجم:
سال ۶۷ فرا رسیده و از سوی مجامع بینالمللی، آتش بس جنگی اعلام میشود صدای توپخانهها و خمسهخمسههای عراقی مدتی فروکش میکند. اما ناگهان دشمن با تمام ادوات جنگی خود به مهران، یورش میبرد و تا سه راه جندالله «صالح آباد» پیشروی میکند. از سوی دیگر، منافقین و ایادی استکبار، با نفوذ در شهر ایلام، ناجوانمردانه، چندتن از مردم عادی و غیرمسلح را به رگبار میبندند و به شهادت میرسانند. این یعنی دفاع مقدس، پس از پایان رسمی آن در ایلام اما همچنان ادامه داشته است.
۶)گزارش ششم:
تفسیر بخشنامه ستادکل نیروهای مسلح میگوید؛ «ایلام در جنگ فقط تا سال ۶۱ در تیرس توپخانهی دشمن بوده لذا از آن به بعد یعنی تا پایان جنگ منطقه جنگی محسوب نمیشود»
مسئولان محترم اما نفرمودهاند که ایلام اگر در تیرس آتش توپخانه نبوده، آیا در تیرس حملات موشکی و بمبارانهای هوایی نبوده؟ در تیرس حمله مشترک بعثیها و مناففین به شهر و حومه آن نبوده؟، در تیرس آوارگی و خانه بدوشی و مصائب آن نبوده؟، در تیرس آسیبهای روانی بعد از جنگ نبوده؟، واقعاً نبوده؟!
۷)گزارش پایانی و یک سوال؛
حال وقت آن رسیده است که ستادکل نیروهای مسلح به یک سوال اساسی پاسخی قانع کننده ارائه دهد؛
چگونه است که برای پرسنل برخی لشکرها و قرارگاههای نظامی مستقر در گردنهی «قلاجه» و کوهستانهای اطراف ایلام، گواهی حضور در جبهه تا پایان سال ۱۳۶۷صادر شده است اما برای شهر ایلام که مردانش در جبههها جنگیدهاند و زنان و کودکانش پشت جبهه به کرات مورد حمله هوایی واقع شدهاند و در پیچاپیج کوهستانهای سرد و صعبالعبور، زیر چادرهای خیس و برفی و بدون سنگر، زندگی مشقتباری داشتهاند، منطقه جنگی بودن آن تا سال ۱۳۶۱ محاسبه شده است؟!
آیا ایلام که ۳۰۰ بار با بمباران های فاجعهبار دشمن مواجه بوده منطقه جنگی نبوده است؟!
نظر شما چیست آقای رئیس جمهور؟!
