…………………….
✍خداداد ابراهیمی
در نطق میان دستور علی اکبر بسطامی نماینده مردم ایلام در مجلس شورای اسلامی؛ مطالبهگریها به فراست ردیف شدند و احقاق حقها به خوبی بیان شدند اما چند نمونهی بارز آن دل هر انسان منصفی را به درد می آورد که واکاوی و نقبی به آنها ضروری به نظر می رسد؛
یکم)بسطامی با اشاره به قصهی پرغصهی آلام ایلام، در ریلگذاری پیگیری مطالبات مردم، از “آزاد راه ” و “قطار”ی که نداریم شروع کرد چرا که راه، محور توسعه است و راه ریلی اخص آن است.
“ایلام راه ریلی ندارد و با اینکه دروازه عتبات عالیات است اما یک متر آزاد راه ندارد. “
رنج این مقوله آنجا نمود می کند که تقریبا همه نمایندگان ادوار و استانداران پیشین برتحقق این مطالبه تاکید داشتهاند اما دولتها، آن را پشت گوش انداختهاند و وزیران راه وشهرسازی بی کفایت، هنگام عبور از آسمان ایلام تنها از پشت شیشه هواپیما برای ایلامیان دستی تکان دادهاند.
دوم) نماینده ایلام با اشاره به میادین مشترک نفت و گاز ایلام گفت: “میدان چنگوله، فاز دوم پالایشگاه ایلام، میدان گازی توسعه تنگ بیجار در هالهای از ابهام باقی مانده…”
عضو کمسیون تلفیق مجلس، برای رُمان تراژدی نفت و گاز ایلام، واژه ” ابهام” بهکار برده است. شاید این ابهام، علاوه بر چرایی معطل ماندن این پروژهها، ایهامی بر چرایی عدم تاسیس شرکت نفت و گاز ایلام در آن مستتر باشد که طی چهل سال گذشته اشتغالزایی و عواید ثروت سرشار آن به جیب استان همسایه می رود و گردش مالی و مالیات آن به یغما می رود و مابقی قضایا…
سوم)بسطامی در نطق اخیر خود با دردمندی، دست روی زخمی کهنه گذاشت و از نادیده گرفتن حقوق مناطق جنگی و حق برخورداری کارکنان در زمان جنگ، شکوه و شکایت کرد.موضوعی که ضرورت دارد هرسه نماینده و استاندار ایلام روی آن پافشاری کنند.حتی اگر لازم باشد برای تحقق آن در صحن مجلس و در نهاد ریاست جمهوری، بَست بنشینند و حداقل مسئولان ذیربط را برای پاسخگویی به مجلس بکشانند.
در این راستا باید گفت؛ هرچند که بخشنامه بسیج مستضعفان کشور، صراحت دارد که شهرها و مناطقی که در زمان جنگ درتیرس دشمن بودهاند از تاریخ ۳۱ شهریور ۱۳۵۹ تا ۲۷ مرداد ۱۳۶۷ به عنوان مناطق جنگی شناخته شدهاند.اما متأسفانه مسئولان بالادستی، منطقه جنگی بودن ایلام را از آغاز جنگ تا سال ۱۳۶۱ مصوب کردهاند و مردم ایلام و کارکنان دولت را از مزایای خدمت در زمان جنگ محروم کردهاند. این درحالی است که هم اسناد و قطعنامه های مجامع بینالمللی و هم رسالههای علمی و دانشگاهی با موضوع” جنگ ایران وعراق” ، تاریخ دفاع مقدس در ایلام را در محدودهی زمانی سالهای ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۷ مورد پژوهش و تأیید قرار داده اند. حال آیا کسی حق دارد که مردم ایلام را از بخشی از تاریخ دفاع مقدس حذف کند و حماسه ها و دلاوریهای آنان را نادیده بگیرد؟
چهارم) اشاره بسطامی به عسر وحرج مردم ایلام و اینکه ” جوانان سیروانی پیر شده اند و به مطالبات خود دست نیافتهاند،
خود حکایت غم انگیز دیگری است. آنجا که علاوه بر شهرستانهای ملکشاهی و هلیلان که به عنوان پایلوت محرومیت زدایی تعیین شدهاند، مابقیشهرستانهای جدید التاسیس، که عنوان شهرستان را یدک می کشند، جز ” تابلوی شهرستان…” از توسعه شهری و زیر ساختهای لازم، نصیبی نبردهاند.
شاید بیراه نباشد که بگوییم؛ تابلوها را از آنها بگیرید در عوض توسعه و امکانات را به این شهرستانها سرازیر کنید که به قول بسطامی نماینده ایلام؛
“امروز نالهی محرومان بلندشده است و جوانان سیروانی پیر شدهاند”
و داستان تلخ آسیبهای اجتماعی…. را بگذارید سربسته بماند که زخم تاولزدهی ایلام است و قس علی هذا…
