…………………………..
✍سیدنظام الدین موسوی
وقتی سخن از طفل شش ماهه به میان می آید، شرط مروت نیست از «مادر»ش نگفت.
تیر حرمله لعین، فقط گلوی نازک علی اصغر(س) را نشکافت؛ این قلب مادرش رباب نیز بود که شرحه شرحه شد.
رباب دختر امرءوالقیس، از اشراف سرشناس شام، از حسین بن علی(ع)دو فرزند داشت. یکی سکینه نازدانه و دیگری علی اصغر: دو ستاره فروزان حادثه کربلا.
رباب تنها همسر حسین(ع) نبود. مرید دلباخته اباعبدالله(ع) نیز بود. از وقتی که قصر پدر در شام را به عشق پسر پیامبر(ص) رها کرد و به خانه گلی مدینه آمد، پا به پای امام و همسرش بود تا روز عاشورا که فرزند شش ماهه اش را تقدیم خدا کرد و خود و دیگر فرزندش سکینه، پا به پای زینب(س) به اسارت شام رفتند.
حسین(ع) هم رباب را به غایت دوست داشت و به او مهر میورزید.
شنیده اید حسین(ع) برای رباب شعر هم میگفت؟
لَعَمْرُک اِنِّنی لَاُحِبُّ دارا
تَحُلُّ بها سکینةُ و الربابُ
اُحبِّهما وَ اَبْدُلُ جُلَّ حالی
وَ لَیْسَ لِلاَئمی فیها عِتابُ
به جان تو سوگند! من خانهای را دوست دارم
که سکینه و رباب در آن باشند.
آنها را دوست دارم و داراییام را به پای آنها میریزم
و هیچ کس نباید در این باره با من سخنی بگوید.
آری! حسین(ع) فقط مظهر شجاعت و غیرت نیست. حسین(ع) مظهر مهر و عشق و عطوفت هم هست.
اصلا عاشورا تابلو تمام نمای عواطف انسانی است بین پدر و پسر و برادر و همسر و خواهر و البته دوستان و یاران باوفا.
به رباب برگردیم و عشقش به حسین(ع).
در کاخ ابن زیاد شعری در وصف همسر و مولایش(ع) سرود که جان کوفیان سنگدل را نیز به تلاطم آورد:
إنَّ الَّذی کانَ نوراً یستَضاءُ بِهِ
بِکربَلاءَ قَتیلٌ غَیرُ مَدفونِ
سِبطُ النَّبِی جَزاک اللّهُ صالِحَةً
عَنّا وَجُنِّبتَ خُسرانَ المَوازینِ
قَد کنتَ لی جَبَلاً صَعباً ألوذُ بِهِ
وکنتَ تَصحَبُنا بِالرَّحمِ وَالدّینِ
وَاللّهِ لا أبتَغی صِهراً بِصِهرِکمُ
حَتّى اُغیبَ بَینَ الرَّملِ وَالطّینِ
آن پرتوی که دیگران از درخشش آن بهره میبردند
در کربلا کشته شده و غیر مدفون رها شده است
ای فرزند پیامبر(ص)! خدا از طرف ما تو را پاداش نیکو داده
و در وقت «میزان» تو را از هر زیانی به دور دارد
تو آن چنان کوه محکمی بوده که من بدان پناه میبردم
و تو با رحمت و از سر دینداری با ما همنشینی داشتی
به خدا قسم! دیگر سایهای بعد از تو بر سرم نخواهم پذیرفت
تا در میان خاک، پنهان شوم
و رباب(س) بر این وعده صادقش باقی ماند. یک سال در شام و مدینه عزادار بود و پس از یک سال روح مطهر او به همسر و فرزند شهیدش در جنت الماوی پیوست.
سلام و رحمت بی منتهای خدا بر او و حسین(ع) و علی اصغر حسین(ع).
