……………………
● دکتر حسین انتظامی
نکوداشت سید اهالی مطبوعات، حجتالاسلام والمسلمین حاج سید محمود دعایی بهانه و مناسبت مناسبی است که وجوه والای شخصیت او واکاوی و بیان شود تا علاوه بر تکریم این نامور دانشور، رهیافتی الگویی نیز داشته باشد:
١. حاج آقای دعايی، يار ديرين امام راحل بوده است. يك چهره مبارز و انقلابي كه همپای بسياری از بزرگان انقلاب، در قم و نجف، ياری و همراهی امام را افتخار خود میدانستهاند.
٢. شخصيت متواضع و كتوم او مانع از پديداری سوابق پرمايهاش شده است. از تواضع نمايیهای نخوتباری كه بسياری از ما مبتلا و آلوده به آنيم مبرّاست و تقريباً همه ما يقين داريم كه با برنامه امروز، حتي موافقت نداشته چه رسد به آنگونه كه مرسوم است عملا ساماندهاش باشد؛ حتي حدس مي زنيم زماني اطلاع يافته كه كار از كار گذشته بوده! اين ابرام سبب مي شود خدايش نيز مِهر او را بر دلها بيفكند.
٣. سابقه ديرين و ديرپا در مطبوعات، في نفسه او را به يكي از نمادها و اركان وثيق مطبوعات بدل كرده است.
٤. او از معدود كساني است كه بسان موالي اش دعوت به دين و انقلاب را با غيرزبان، سرلوحه خويش ساخته است. روش يا گوهري كمياب و بلكه ناياب كه نياز اين روزهاي جامعه ماست. ادب، اعتدال، انصاف، فرزانگي، متانت، فروتنی، جوانمردی، خوشرويی، شوخطبعی، مهربانی، دستگيری، صبوری، رازداری، خطاپوشی و ساير صفاتی كه خوبان دارند، او يكجا دارد.
٥. در حالي كه ديگرانی با سابقه و سطح كمتر از او، شأن يا مشغله را بهانه مي سازند اما او تقريبا در تمامي مراسم مطبوعاتي حضور مييابد و از قضا بر رديفهای مهتران جلوس نمي كند: تُعرف الاشياء باضدادها.
٦. او بر اين سياق در اكثر مراسم ترحيم همكاران مطبوعاتی نيز حضوری برجسته دارد. به نظرم ضربالمثلي هندی است كه مي گويد: ممكن است كسي را كه با او خنديدهای، فراموش كنی ولي هرگز كسی را كه با او گريستهای فراموش نخواهي كرد.
٧. او داشتن حكم از امام عظيمالشأن و رهبری گرانقدر را دستمايه برتریجويي و پدرخواندگی نساخته است. بلكه حرمت نمايندگي رهبري را پاس میدارد و كمتر موضع سياسی و بلكه جنجالی اتخاذ ميكند تا مبادا تعبيربردار شود.
٨. براي او مقام و مسئوليت، به عكس برخي از همکسوتان مانع از زییِ طلبگي نشده است؛ تشريفاتگريز است؛ در ميان مردم است؛ غم آنان میخورد و به لبخندی مهمانشان مي كند و از اين جهت به سلك آخوندی پايبند است.
٩. هر رسانه، عجيب رنگ و بوی گردانندگان خود را دارد. اگر اطلاعات، عبوس و عصباني و عيبجو و پردهدر وپرادعا و جنجالپيشه و دروغگو نيست برخاسته از منش مديرش است. طبع ملايم و آرام دعايی است كه جمعی معتدل و آرام را گرد خود فراهم ساخته و از آن جمع، روزنامهای كه روی اعصاب مخاطب راه نمیرود، پديد آمده است.
١٠. مشی سياسی او بر كسي پوشيده نيست اما آن را دستمايه تعصب جاهلی نساخته و به دستهبندیهای حيدری-نعمتي تن نمیدهد. اعتقاد سياسی را تا حد رگ گردن و تخريب برادران دينی و انقلابي خود فرو نمیکاهد. معمولا افراطيون چنين افرادي را خاكشيرمزاج و صلحِ كل و بیبو و خاصيت مینامند كه بعضا ذم شبيه مدح هم است اما انصافا كدام راه به آموزههای دين و صلاح و فلاح نزديکتر است و انسجام ملی را تقويت میكند؟
سالها غوطه به خوناب جگر باید خورد
تا ز دل يک نفس معتدل آيد بيرون
