پایگاه خبری مهراننیوز- خداداد ابراهیمی
آقای استاندار هم در استان و هم در تهران میز خدمت راه انداخته است. آقای نماینده مجلس نیز هم در دفتر ارتباطات مردمی و هم در مجلس پاسخگوی مشکلات مردم حوزه انتخابیه خود است، در ورودی ساختمان اداری سازمانهای دولتی، یک میز، چند صندلی و یک کارمند بالبخندی به استقبال مراجعان می آید تا به اصطلاح خدمتی کرده باشد و…. بااین وصف چرا هنوز پس از سال ها، مردم از بروکراسی اداری سخت عصبانی هستند؟ چرا دربرابر میز نحیف خدمت،این میز آقای رئیس است که تشریفاتی و فربه شده است؟؟
صیانت از حقوق شهروندی، خدمت به هنگام و کارآمد، تقویت نظام اداری پاسخگو، ارائه خدمات بهینه به مراجعان اداری، تسهیل و تسریع در فرایند اداری، از جمله محتواهای خدمت رسانی دولت به مردم، درقالب طرح ” تکریم ارباب رجوع” بود که درسال ۱۳۸۱ به تصویب رسید. این طرح در سازمان ها و ادارات دولتی برای مدتی سرو صدا کرد و پس ازمدتی، آهسته آهسته، از پروسه وظایف اداری، کمرنگ و حذف شد. و درهیئت یک میز ساده، چند فرم اداری، یک صندوق پیشنهادات و دوسه صندلی در خاطرات خدمت کارمندان دولت فراموش شد.
حالا پس از۱۷ سال به سبب ناکارآمدی نظام اداری، دولت برای پیشگیری از نارضایتی مراجعان اداری،به فکر چاره ای افتاده و طرح موسوم به” میز خدمت” را در دوایر دولتی به دوشکل “حضوری “و “الکترونیکی” جایگزین طرح تکریم ارباب رجوع کرده است.
اجرای کامل و قانونی طرح میزخدمت، اقدامی مطلوب و مناسب در راه تحقق مطالبات شهروندی است و می تواند مشکلات اداری فراروی ارباب رجوع را مرتفع کند اما به نظر می رسد فعلا میز خدمتِ حضوری درادارات عملیاتی شده و هنوز اغلب دستگاه های دولتی، زیرساخت های مناسب برای راه اندازی میز خدمت الکترونیکی را ندارند. این درحالی ست که در راستای تحقق اهداف این طرح، ترکیب سه گانه ای از نیروی انسانی، فرآیندهای مرتبط، اطلاعات و فناوری ضرورت دارد تا یک میز خدمت اثربخش و کارآمد ایجاد شود و به دنبال آن بهرهوری و ارائه خدمات به مراجعان ارتقا یابد.
متاسفانه درحین اجرای این طرح ،گاهی مشاهده می شود که دربرخی از دوایر دولتی، میز خدمت به مستمسکی برای دیده شدن مدیران ،تدارک عکس های تبلیغاتی در فضای مجازی و جلب توجه مسئولان بالادستی تبدیل شده و اهداف سازمانی و ماموریت خدمتگزاری به مردم را به محاق برده است. زیرا میزخدمت بخشنامه ای که این روزها بیشتر به یک مانور اداری شبیه شده، با میز خدمتِ خدمتگزاران واقعی و مدیریت جهادی، فاصله زیادی دارد.درواقع خروجی تصمیمات میزخدمت و برنامه های موفق و کارآمد مسئولان را باید در عملکرد سالیانه آنان به صورت واقعی و ملموس مشاهده کرد نه درقالب آمار وارقام ساختگی و تولید فیلم وعکس تبلیغاتی! چراکه یک برنامه جامع و فراگیر، فارغ از تبلیغات و اغوای رسانه ای، هنگامی مطلوب و اثر گذار، به مردم یک استان خدمت رسانی خواهد کرد که اقدامات مسئولان ارشد،از پیوست های فرهنگی وراهکارهای مطلوب و گره گشا، باهدف تسهیل و روان سازی امور اداری مردم بهره مند باشد؛
استقرارمیزخدمت به صورت هفتگی در روستاها و مناطق دوردست،حذف مراحل غیرضروری بروکراسی اداری از پرونده های مراجعان،ارائه مشاوره لازم به ارباب رجوع، هدایت افراد به میز خدمت، یادآوری حق شکایت مردم از دستگاه های دولتی، برگزاری کارگاه های آموزش حقوق شهروندی در حیطه میزخدمت،نظارت و بازرسی ازفعالیت های متولیان میزخدمت،پاسخگویی استاندار به مردم در “سامانه دسترسی آزاد به اطلاعات”، از جمله این تمهیدات است و درمجموع مردم باید واقعیت خدمات دولت به جامعه را به صورت عینی شاهد باشند درغیراین صورت نه تنها میز خدمت، میز خدمتگزاری نخواهد بود بلکه، میز ریاست مجلل و پرهزینه کرده و در واقع راهی بیراهه گونه ست که اعرابی دولت، به سوی ترکستان خواهد پیمود.
حالا پس از۱۷ سال به سبب ناکارآمدی نظام اداری، دولت برای پیشگیری از نارضایتی مراجعان اداری،به فکر چاره ای افتاده و طرح موسوم به” میز خدمت” را در دوایر دولتی به دوشکل “حضوری “و “الکترونیکی” جایگزین طرح تکریم ارباب رجوع کرده است.
اجرای کامل و قانونی طرح میزخدمت، اقدامی مطلوب و مناسب در راه تحقق مطالبات شهروندی است و می تواند مشکلات اداری فراروی ارباب رجوع را مرتفع کند اما به نظر می رسد فعلا میز خدمتِ حضوری درادارات عملیاتی شده و هنوز اغلب دستگاه های دولتی، زیرساخت های مناسب برای راه اندازی میز خدمت الکترونیکی را ندارند. این درحالی ست که در راستای تحقق اهداف این طرح، ترکیب سه گانه ای از نیروی انسانی، فرآیندهای مرتبط، اطلاعات و فناوری ضرورت دارد تا یک میز خدمت اثربخش و کارآمد ایجاد شود و به دنبال آن بهرهوری و ارائه خدمات به مراجعان ارتقا یابد.
متاسفانه درحین اجرای این طرح ،گاهی مشاهده می شود که دربرخی از دوایر دولتی، میز خدمت به مستمسکی برای دیده شدن مدیران ،تدارک عکس های تبلیغاتی در فضای مجازی و جلب توجه مسئولان بالادستی تبدیل شده و اهداف سازمانی و ماموریت خدمتگزاری به مردم را به محاق برده است. زیرا میزخدمت بخشنامه ای که این روزها بیشتر به یک مانور اداری شبیه شده، با میز خدمتِ خدمتگزاران واقعی و مدیریت جهادی، فاصله زیادی دارد.درواقع خروجی تصمیمات میزخدمت و برنامه های موفق و کارآمد مسئولان را باید در عملکرد سالیانه آنان به صورت واقعی و ملموس مشاهده کرد نه درقالب آمار وارقام ساختگی و تولید فیلم وعکس تبلیغاتی! چراکه یک برنامه جامع و فراگیر، فارغ از تبلیغات و اغوای رسانه ای، هنگامی مطلوب و اثر گذار، به مردم یک استان خدمت رسانی خواهد کرد که اقدامات مسئولان ارشد،از پیوست های فرهنگی وراهکارهای مطلوب و گره گشا، باهدف تسهیل و روان سازی امور اداری مردم بهره مند باشد؛
استقرارمیزخدمت به صورت هفتگی در روستاها و مناطق دوردست،حذف مراحل غیرضروری بروکراسی اداری از پرونده های مراجعان،ارائه مشاوره لازم به ارباب رجوع، هدایت افراد به میز خدمت، یادآوری حق شکایت مردم از دستگاه های دولتی، برگزاری کارگاه های آموزش حقوق شهروندی در حیطه میزخدمت،نظارت و بازرسی ازفعالیت های متولیان میزخدمت،پاسخگویی استاندار به مردم در “سامانه دسترسی آزاد به اطلاعات”، از جمله این تمهیدات است و درمجموع مردم باید واقعیت خدمات دولت به جامعه را به صورت عینی شاهد باشند درغیراین صورت نه تنها میز خدمت، میز خدمتگزاری نخواهد بود بلکه، میز ریاست مجلل و پرهزینه کرده و در واقع راهی بیراهه گونه ست که اعرابی دولت، به سوی ترکستان خواهد پیمود.
