………………………..
ستایشالزهرا ابراهیمی/ دانش آموخته علوم ارتباطات
هر ایلامی که سیمای استانی را رصد کرده باشد، دست کم یک قسمت از سری برنامههای بومی محلی «مانگه شو»را دیده است برنامهای که به نظر میرسد به فاکتور گروه سنی مخاطبان وابسته باشد چراکه به گواه شواهد میدانی، اصلیترین مخاطبان آن کهنسالان هستند و در جذب این گروه از بینندگان به نسبت قشر جوان موفق تر عمل کرده است. جلوههای بصری و رنگ و لعاب ظاهری این برنامه، قابل توجه بوده و جذابیت لباس کوردی مجری و بازیگران چشمنواز است، اما غفلت از تولید محتوای جدید و عدم خلاقیت در نمایش و پلاتو و کاراکترهای تکراری، از غنای برنامه کاسته و تلفیق اجرا، نمایش و دیالوگهای مجری برنامه با بازیگران،جایگاه و پتانسیل مجری توانمند برنامه را متزلزل کرده است.
گریم نامتعارف یکی از بازیگران مرد صحنه نیز نه تنها کمکی به جذابیت برنامه نکرده است، بلکه دستاویزی مضحک برای مخاطب آگاه فراهم کرده است.
علاوه بر این در طول اجرای شبه نمایش، بازیگران بدون ماسک و رعایت فاصله اجتماعی، به نقش آفرینی مشغولاند و نقش رسانه را در آموزش سبک زندگی بهخصوص در ایام کرونا، نادیده گرفتهاند.
و اما هدف از این نوشتار یادآوری همین نقش و رسالت رسانه است که این روزها دوچندان احساس می شود مادام که تأکید بر ماندن در خانه و پرهیز از رفت و آمدهای غیرضروری ست در مقابل باید بستری مناسب برای این مهم، فراهم گردد و چه فضایی بهتر از رسانه های جمعی.
از این رو تلویزیون به عنوان دومین و پرمخاطب ترین رسانه و بخصوص شبکه استانی ایلام، وظیفه دارد با ساخت و تولید برنامههای متنوع و فاخر، در این پویش سهیم باشد
تا خاطرهی خلوت شدن خیابان ها در زمان پخش مسابقات ورزشی مهم یا سریالهای پرطرفدار، به کرات رقم بخورد.
به واقع ایام قرنطینه فرصت مغتنمی است که تلویزیون مخاطبان از دست رفته خود را بازیابد
و برنامه ای چون «خوه مانی بنور» که تم بومی محلی دارد، همشهریان ایلامی را مجذوب کند تا علاوه بر تکرار محبوبیت پیشین خود،با صیانت از زبان مادری در فرهنگ سازی مقابله با کرونا نیز پیش قراول باشد.
