بضاعت و توان جامعه مطبوعاتی بسیار بالاست به شرط اینکه عمل در قالب یک صنف با منافع و مضار مشترک را بپذیرند.
● امید حلالی
باور کنید بعضی وقتها فکر میکنم صنف قصابان ۷۰ سال قبل هم بهتر از جامعه مطبوعاتی هم پوشانی و تقسیم کار می کردند. یکی از عزیزان معمر و مجرب تعریف می کرد که در رسته قصابان تقسیم کار می شد و هر واحدی تخصص خود را پی می گرفت مثلا مشخص بود که کی کله و پاچه می فروشد، کی راسته، کی سیرآبی و شیردون و کی پوست و … !!
جامعه هر چقدر ابتدایی یا پیشرفته نیاز به انسجام و تقسیم کار و چارت بندی دارد.
معماران و بناها در طی تاریخ بنیان لژهای فراماسونری در حمایت از هم را گذاشتند که تا اکنون یکی از قطب بندی های مرجع عالم قدرت و سیاست و اقتصاد است با فلسفه ای ساده و ابتدایی مبنی بر همگرایی در حمایت از عضو آسیب دیده
الان این تقسیم کار در جامعه رسانهای وجود ندارد. یک تک شهرستان با منابع محدود چند نشریه مکتوب و چند سایت دارد. خوب معلوم است که منابع اجازه رشد و نمو همه را نمی دهد و بعد از مدتی همه این رسانه ها بجای اینکه معاضدت کنند برای حل مشکلات تبدیل به خصم می شوند و مشکلات را وامی گذارند و شروع می کنند به هم دیگر پرداختن
لذا :
– در اعطای مجوزها یا تغییرات حتمن می بایست نگاه آمایشی و ظرفیت سنجی صورت گیرد.
– جامعه رسانهای از اهالی خود فارغ از اینکه در چه جایگاهی قرار دارند باید بخواهد که به تقویت صنفی همت کنند تا به جایگاه طراز رکن چهارم دست یابد ورنه رسانه و رسانه هایی که نتوانند روی پای خود بایستند و خودگردان باشند چگونه می توانند به نقد قدرت و تولید گفتمان و استیفای حقوق ملت بپردازند؟
