………………………………..
●مهراننیوز- افشین ابراهیمی
حوادث غیرمترقبهای نظیر آتشگرفتن ساختمان «پلاسکو» و انفجار «کلینیک سینا»ی تهران حوادثی نگرانکننده با تلفات انسانی مشابه هستند. دراین حوادث زیانبار، آژیرهای خطر به صدا در میآیند، مردم سراسیمه میشوند، ماشینهای پلیس، آمبولانسها و ماشینهای آتشنشانی، خیابانهای حادثه دیده را قُرق می کنند. صدها خبرنگار و عکاس و فعال مدنی اوضاع و احوال بحران به وجود آمده را رصد می کنند. تا ابعاد واقعی حادثه را به مردم اطلاعرسانی کنند.
درحوادثی فاجعهبار ازاین نوع، که طبق اعلام مراجع رسمی آمار جان باختگان حدود ۲۰ الی ۳۰ نفر بوده است، دولت با اعلام عزای عمومی، خود را در غم ملت شریک دانسته تا از آلام و اندوه جامعه بکاهد. دراین نوع حوادث، مردم و مسئولان احساس خطر کرده و خود را ملزم میکنند که برای حفظ جان خود و شهروندان باید بیش ازپیش، جانب احتیاط را عملی کنند و برای پیشگیری از حوادث مشابه و برای حفظ سلامت هموطنان، هشدارها و فرهنگسازی لازم را در جامعه انتشار دهند.
این روزها اما بحرانی به مراتب خطرناکتر، مُهلکتر و پیچیدهتر از حوادثی مثل پلاسکو و سینا روی داده و همه ابعاد زندگی ما را تحت شعاع خود قرار داده است. بحران کووید۱۹ موسوم به کرونا، تا کنون جان ۱۱ هزار نفر از هموطنان عزیز مارا گرفته و هزاران نفر دیگر را روانهی بیمارستانها کرده است. کار و بازار و تحصیل مردم را تعطیل و زندگی مارا پرمخاطره کرده است.
اما چرا مردم از این بحران مخوف، از این همه مرگومیر هراسی ندارند؟ چرا مرگ فقط برای همسایه متصور میشود؟ واقعاً مردم چرا بیدار نمیشوند؟ باوجود اینکه در کوران خطر هستیم، چرا هیچگونه نشانی از احساس خطر و بیم وهراس در چهرهی مردم دیده نمیشود؟ چرا کسی سراسیمه نیست؟! مردم در رعایت پروتکلهای بهداشتی و فاصلهگذاری اجتماعی چرا الزام و تعهدی برای خود تعریف نمیکنند؟
شاید ضرورت داشته باشد که به شکل نمادین بر سیمای همه مجسمهها و تندیسها و حتی تابلوها، نمادها و اِلمانهای شهر، ماسک بپوشانیم و شاید لازم باشد ماشینهای پلیس، آمبولانسها و ماشینهای آتشنشانی آژیرزنان خیابانهای کرونازده را قُرق کنند! تا مردم بالاخره دود غلیظ و لهیب آتش کرونا را احساس کنند.
