● مهراننیوز- خداداد ابراهیمی
تَه دلمان خالی می شود وقتی گزارش آمارهای کرونایی را می شنویم که مبادا فوتی های امروز،بالای صد نفر باشد، مبادا مبتلایان بالای هزار باشد!
خداکند مرگ ومیری درکار نباشد! اما هست! واین یک واقعیت تلخ است
این قرمز شاخدار لعنتی هر روز، هست و نیستمان را بر باد می دهد.یک روز ۸۰نفر یک روز ۱۰۰نفر و روزی دیگر بالاتر از صد نفر را به کام مرگ می کشاند.خدا می داند فردا چند نفر از جمعیت هموطنانمان کم می شود ؟!
به همین راحتی آمارمبتلایان از ۱۰۰/۰۰۰ نفر عبور کرد. به همین زودی آمار مرگ ومیرها، به ۶۰۰۰ نفر رسید.
چه باید کرد؟چگونه این طاعون مرگبار، این وبای مُهلک، این ارابهی مرگ را متوقف کنیم؟
حالا که مرگ، کسب وکار کرونا شدهاست، کسب وکارش را تخته کنیم!
درخانه بمانیم! اگر به سر کار می رویم، اگر مجبور به حضور در خیابان هستیم، فاصله گذاریاجتماعی را فراموش نکنیم! ماسک “چانهای” را باب نکنیم! لولیدن در میان جمعیت و ماسک نزدن، نامش شجاعت نیست. نامش هرچه هست ، اسم و رسم خوبی نیست و مردم مختارند هر اسمی بر روی آن بگذارند.
ما هنوز نه تنها در وضعیت “قرمز” قرار داریم بلکه در همسایگی “خطر” هستیم.
۱۵ استان کشور روی خط قرمز هستند. خوزستان حال خوبی ندارد.آمارهایشان بالا رفته است،امروز بیمارستان “رازی” اهواز جایی برای بستری کردن بیماران کرونایی نداشت، امروز بیماران روی صندلی نشسته بودند.همه تخت ها پر شده است.ازاین واقعیت های عینی درس بگیریم!
آقای ستاد کرونا!
قبول کنید که بی مبالاتی کردید.اعلام وضعیت “سفید” شهرها خطرناک است همانطور که حذف عجولانه “قرنطینه” خطرناکتر بود.
