………………………………….
● مهراننیوز- افشین ابراهیمی
در فصل کرونا،ممکن است کمرنگ شدن دیدارها، رنگ باختن گفتوگوها، فراموشی خانوادهها و غمبرک زدن در زاویهی قرنطینه،ما را به سوی افسردگی و گوشهنشینی سوق دهد که حاصل نوعی غفلت از عزیزترین آدمهای اطراف زندگی ماست.
در هیاهوی مقابله باکرونا و درکنار راهاندازی پویشهای مختلف همدلی برای کمک به معیشت طبقهی بیکار و آسیبدیده ازاین بحران، به نظر میرسد از یک دستور الهی غفلت کردهایم؛ «صلهی رحم».
پروتکلهای بهداشتی کرونا میگوید؛ دید و بازدیدها و از خانه بیرون رفتنها را باید به حداقل برسانیم و همین امر بهانهای شده تا از عزیزان و بستگان خود غفلت کنیم و تنها به پیامکها و تماسهای تلفنی بسنده کنیم.
گزارشهای میدانی حاکی ازآن است که از ابتدای بحران کرونا تا کنون برخی پدر و مادرهای سالخورده درحسرت دیدار فرزندان و نوههای خود روزهای عذاب آوری سپری میکنند. به عبارتی دیگر در خانهی خود طعم خانهی سالمندان را با تلخی می چشند. بسیاری از خانوادههای فامیل از همدیگر بیخبرند و همسایهها مدتهاست که صدای یکدیگر را از نزدیک نشنیدهاند. پیوند گرم و صمیمی برخی خانوادههای فامیل، ناخواسته به سردی گراییده و صلهی رحم، بی رحمانه به فراموشی سپرده شده و درمجموع، عصر کرونا، رفته رفته فاصلههای رنج آوری را برجامعهی ما تحمیل می کند.
این درحالیست که خداوند در قرآن شریف به برقراری «ربط و پیوند» با خویشاوندان امر کرده است.
ربط و پیوند همان “صلهی رحم” است که موجب همدلی و مودت میشود، از قطرهها دریا میسازد تا دربرابر طوفان حوادث مستحکم و صدمهناپذیر باشیم که مبادا دوری از عزیزان، دلهایمان را فرسوده و بی مهریها، روح وروان ما را خدشهدار کند.
باید دانست که همدلی با همنوعان و نزدیکان تنها در سرکشی به سفرههای خالی خلاصه نمیشود باید به دلهای رنجور هم سری بزنیم!
لذا به نظر میرسد،برای پیشگیری از ناامیدی و «ته کشیدن» خانوادهها، ضروریست که جامعه روحانیت، کارشناسان مذهبی صدا وسیما و سایر رسانهها، یکبار دیگر در راستای احیای مقولهی صلهی رحم، فرهنگسازی کرده و بر اجرای مؤمنانهی این دستور الهی تأکید نمایند چرا که مشاهدهی چشمهای دائماً منتظر و نگران و تحمل فاصلههای تحمیلی، از هرچیزی دردناکتر است!
