……………………………………
■ کاظم فیض الهی؛ فعال فرهنگی
کلمهی “شاد” قیافهی شیرین و جذابی دارد سیل جمعیت دانش آموز و خانوادهها و فرهنگیان را به سوی خود سرازیر نمود. این نامحسوسترین پیام بازرگانی بود کیفیت جنس خود را کم نظیر و تحویل دادن آن را درب خانه ی همگان رایگان اعلام نمود با چراغ سبز همه را به استخدام خود درآورد و حالا که همه آمده اند خبری از رایگان شدن اینترنت و کیفیت سرعت آن نیست و همه پشت این چراغ قرمز توقف خورده اند. خرید بستههای اینترنت از توان جمعیت کثیری از مشمولین طرح شاد خارج است و همین، اثربخشی این طرح را تا حدودی خنثی کرده است.شبکه ی شاد فاصله طبقاتی را به مرز داشتن گوشی هوشمند و یا نداشتن این دستگاه رساند.
آموزش و پرورش بهترین محل برای سرمایهگذاری وعدههاست؛ سالیان سال است که وعدههای داده شده به فرهنگیان، جدول سرگرمی رسانهها را کامل کرده و نان بعضیها از این طریق به روغن افتاد و کسی را هم چرب نکردند افراد زیادی برای حل معمای وعدهها وزیر شدند و یا وارد مجلس شدند و از آن، نردهبان درست کردند.
حالا باید همه بدانند که این همه وعده که سالها برای معیشت فرهنگیان داده شد چرا تحقق نمی یابد در انتظار آیندههای زیادی ماندیم و طولانیترین آیندههای جهان رقم خورد اما آیندهها ماضی شدند و نیامدند. شبکهی شاد بهترین شریک غم بودن با معلمان است. وعدههای زیادی زنده به گور شدند و برنامههای دیگری عصا به دست حرکت میکنند و شبکهی شاد تبعیض را تا حد داشتن و یا نداشتن گوشی هوشمند به میان دانشآموزان آورد و عدم مساوی پوشش اینترنت در شهر و روستا را نشان داد.حالا ثابت می شود که تبعیض بین معلم و سایر کارمندان چقدر کشنده است.
در ابتدای گام دوم انقلاب امیدواریم که تصمیمات و وعدهها به شیوه درست اجرایی شوند و برنامهی خوبی مثل شاد اینگونه اسیر عدم تحقق وعدهها نگردد و با رایگان شدن و افزایش محدودهی جغرافیایی پوشش اینترنت مزهی شاد آن برای همه ملموس شود.
