● مهدی آرمانی
استاد حشمت منصوری از شاعران بزرگ کردی گوی و از مثنوی سرایان برجسته و پیش کسوتان شعر کردی جنوبی است که عمدتا درون مایه شعرهایش شرح عشق ورزی و گاهی هم بازتابی از دغدغه های اجتماعی است و مجموعه شعرهای،بیان ده ئاسوو و دلیل ودلبر از آثار گرانقدر ایشان است.
پیر فرزانه و خردمند نگاهی عاشقانه به زندگی دارد و باور دارد که عشق هدیه آفریدگار هستی است و تنها بهانه برای زیستن همین عشق است که بی عشق،سر کردن نوعی مردگی است.
از مثنویهای برجسته و زیبای استاد منصوری،می توان به مثنوی لفانگ اشاره کرد که یکی از آسیب های اجتماعی همین زندگی سنتی در چند دهه پیش رااز نگاه شعر نگریسته و تو را با خودش همراه می کند و ناخودآگاه انتقاد را بر زبانت جاری می کند؛انتقاد از ناعدالتی ها و تبعیض های جنسی و بی مهری روز گار.
چند سال قبل بود که من فایل صوتی،«گل چهره وحیران» را باصدای خسته استاد با آهنگ غمگینی که آمیخته اش بود شنیدم و جامعه سنتی ام را به مدد مثنوی داستان واره استاد به تماشا نشستم،وتو «حیران» را می دیدی وحیران می ماندی از بی مهری روزگار…و من و دیگرانی که این شعر را می شنیدیم،متاثر می شدیم و گاهی آهسته و دزدانه اشکی بر گونه هامان روان می کردیم!
از عناصر اصلی شعر،همان گونه که صاحب نظران گفته اند،عاطفه است و شعر منصوری ازاین عنصر خوب بهره مند بود و عناصری از صور خیال از نوع تشبیه ها ملموس وحسی از دیگر عناصر شعری ایشان بود.
مدتی قبل که کتاب دلیل ودلبر،به زیور چاپ آراسته گردید،کتاب را ازنظر گذراندم وعشق و عشق حکایت و روایت استاد منصوری بود و شرح این دلدادگی را در عشق ورزی های دلیل ودلبر،به تماشا می نشستی.
روان شناسان بر این باورند که مرگ و زندگی از قدرتمند ترین غرایز بشر است و شاید بارزترین نمود زندگی در عشق خلاصه شود و عشق از قدرتمند ترین پدیده های زندگی است.
از نگاهی دیگر،عشق حاصل جمع اضداد است وعاشق،گاهی به نکوهش معشوق و گاهی هم به ستایش معشوق گرفتار می گردد و این چرخه عشق ورزی در کتاب،دلیل و دلبر،بی وقفه تکرار می گردد و عشق جزیی از وجود عاشق می گردد و باز به تعبیر روان شناسان،عشق وارد ساختار های ذهنی عاشق می گردد و عاشق،معشوق را جدای از خود نمی داند!
استاد حشمت منصوری،نگاهی عاشقانه به هستی دارد و عشق را مقدس می داند و باور دارد که عشق،هدیه از آسمان هاست و گاه سعدی وار،دلباخته معشوقه زمینی است وگاه،در عالم خلسه و مستی،مولوی وار،گمگشته ی عشقی آسمانی است.
و هرگز نمیرد آنکه زنده است به عشق؛درود بر روانش ویادش گرامی باد.
