براساس برخی آمارها درحالی که تنها درتهران ۴۰۰ هزارآپارتمان خالی وجود دارد،حدود۴۰ درصدایرانیان زندگی مشقت بار خانه به دوشی را تجربه می کنند. سال هاست که قشر کم درآمد و آسیب پذیرجامعه در منازل استیجاری نمدار وتاریک زیرسقف های آوار و اضطراب زندگی می کنند.
به گزارش مهران نیوز، مطابق قانون اساسی، دولت موظف است متناسب با شان و منزلت وفرهنگ ایرانی- اسلامی برای آحاد مردم، مسکن ارزان قیمت بسازد تا درکنار آن رشد اجتماعی- فرهنگی و تحکیم بنیان خانواده تحقق یابد. مستاجران مادام العمر،خانواده های بیبضاعت، زوجهای جوان، رانندگانی که شبها در خودروهایشان میخوابند و کارگرانی که در بیغولههای خارج ازشهر زندگی میکنند ازجمله گروهای اجتماعی هستند که سالهاست مشکل مسکن آنان لاینحل باقی مانده ست.
باوجود اجرایی شدن طرح مسکن مهر در دولت احمدی نژاد و مسکن اجتماعی در دولت روحانی، هنوز معضل مسکن ایرانیان به قوت خودباقیست چرا که این طرح ها عملا با مشکلات اداری ومالی عدیدهای مواجه بوده و دهک های پایبن جامعه هنوز نتوانستهاند درقالب این طرح ها صاحب مسکن ارزان قیمت شوند.اخیرا هم دولت طرح ملی زمین را بخشنامه کرده است تا بالاخره خانواده هایی که سقفی بالای سر خود ندارند ، مالکیت یک چهاردیواری را کسب نمایند.
طرح ساخت خانه های ۲۵ متری پیشنهاد جدیدیست که شهرداری تهران آن را ارائه دادهست.آپارتمان ۲۵ متری فضاییست دراندازهی دستشویی یا انباری منازل ثروتمندان.آیا دریک آپارتمان ۲۵ متری می توان به رشد اجتماعی و انسجام پایدار متناسب با فرهنگ خانواده های ایرانی نائل آمد؟
هرچند که علاوه بر شهردای تهران، بخش خصوصی نیز با استفاده از تجربه کشورهای چین، کرهجنوبی ، ژاپن و هنگکنگ، ارائه طرح ساخت خانههایی با مقیاس کوچک را پیشنهاد داده است اما قدیمی بودن ضوابط معماری، نبود پارکینگ های مکانیزه، تبعات منفی فرهنگی واجتماعی و… ممکن است ایدهی عبور از چالش “آپارتمان نشینی” به “برج نشینی” ۲۵ متری را با مخاطراتی روبرو کند.لذا ساخت خانه های کوچک مقیاس ۲۵ متری که با انتقادهای فراوانی روبرو شده بیم آن می رود که در کوتاه مدت به سامان نرسد و وضعیت بغرنج خانه بدوشی هموطنان فاقد مسکن همچنان پس از چهاردهه به عنوان نمونه بارزی از بی عدالتی و شکاف عمیق طبقاتی بازتعریف شوند.
