………………………
✍خداداد ابراهیمی
هنر اعم از شعر، ترانه، موسیقی و داستان، همواره نقش بی بدیل و اثر گذاری در زندگی جوامع بشری داشته است.شعر، موسیقی و داستان «پایداری» اما حکایت عمیقتر و ماندگاری دارد.آنجا که در دفاع از وطن و امنیت ملتها، دوشادوش مدافعان مرزهای انسانی، تولید محتوا میکند و ملتها را برای خلق حماسه در برابرمتجاوزان، مسئولیت پذیر، مصمم و تهییج میکند.
یکی از آهنگهای تاثیرگذار ادبیات پایداری، سرود «وین الملائین: میلیونها عرب کجایند؟!» است که «جولیا پطرس» در دفاع از فلسطین آن را اجرا کرده و در کشورهای عربی و ضد صهیونی با استقبال کمنظیر مردم مواجه شده است.
اما شعر و آهنگ «خذونی أُنشد فی شوارع طهران:مرا ببرید تا درخیابانهای تهران بخوانم»،کاریست کارستان در حوزه شعر وموسیقی مقاومت، که اخیراً در جنگ رمضان و ایستادگی مردم ایران در برابر حملات ناجوانمردانه آمریکا و اسرائیل علیه ایران، شهرت جهانی گرفته است. این آهنگ اثری از”ریم الوریمی” شاعر اهل تونس است که این روزها در شبکههای اجتماعی و برخی رسانههای عربی و فارسی بازتاب گستردهای پیدا کرده است. آهنگی حماسی و غرورانگیز که ملتها را به بیداری و پایداری دعوت می کند.
در این روایت شاعرانه، ضمن اینکه تهران، به عنوان پایتخت وطن دوستی و نماد ایستادگی معرفی شده، نشان می دهد که شعر و موسیقی، نه با صبغهی سیاسی، بلکه با زبان عاطفی و احساسی، همدلی و همبستگی بین ملتهای آزاده جهان را تقویت میکند.از سوی دیگر این آهنگ،خیابانهای تهران را سرشار از سَرزندگی،افتخار، امید و سرافرازی، توصیف می کند.در مجموع آهنگ خذونی أُنشد فی شوارع طهران:مرا ببرید تا درخیابانهای تهران بخوانم، درفضای پرالتهاب جنگی و تَنش سیاسی، نقش مانا و اثرگذار دیپلماسی فرهنگی را به شایستگی، ایفا میکند.
