……………..
مادر ایرانی دو فرزند شهید در حمله به مدرسه میناب، روایت آخرین باری که فرزندانش را در کنار خود داشت در جلسه شورای حقوق بشر سازمان ملل ارایه کرد.
محدثه فلاحت میگوید: «آن صبح مثل هر صبح دیگری بود. برای من معمول بود که کفشهایشان را دم در صاف کنم، موهایشان را شانه کنم و کوله پشتیهایشان را روی دوششان بیندازم. هیچ نشانهای وجود نداشت که این آخرین بار باشد.»
«وقتی از در بیرون رفتند، به سادگی گفتند: ‘مامان، بعد از مدرسه بیا دنبالمان.’» این جمله ساده حالا هزار بار در ذهنم تکرار میشود و هر بار قلبم از درد میسوزد. هیچ مادری هرگز فکر نمیکند که فرزندش را با لبخند به مدرسه بفرستد، اما با سکوت مواجه شود. هیچ مادری آماده شنیدن این کلمات نیست: ‘فرزندت دیگر برنمیگردد.’»
