………………………………….
یک روانشناس کودک و نوجوان:
کودکان یک تا ۳ سال با درک محیط اطراف، اضطراب جدایی شدید را تجربه میکنند و ممکن است بازگشت به رفتارهای کودکانه، شبادراری، مکیدن انگشت، نیاز بیشتر به شیر، پرخاشگری، گوشهگیری، نیشگون گرفتن یا کندن مو و تاخیر در گفتار داشته باشند.
در محدوده ۳ تا ۶ سال، کودکان قادر به درک مفاهیم پیچیدهتر هستند اما هنوز تفکراتشان غیرواقعی و ترسآلود است. کابوسهای مکرر، ترس از صدا و تاریکی، ترس از مرگ والدین یا خود، خشم، فریاد زدن، گوشهگیری و سوال درباره مرگ، واکنشهای رایج این گروه سنی در شرایط جنگی است.
در بازه سنی ۶ تا ۱۲ سال، آنها تجربه جنگ را متفاوت درک و پردازش میکنند، مفهوم خطر را بهتر میفهمند. اضطراب و ترس از مرگ، جدایی از والدین، صداهای انفجار و آژیر، تاریکی و اخبار جنگ همچنان وجود دارد. این شرایط میتواند باعث بیخوابی، عدم تمایل به بازی، پرخاشگری، افت تحصیلی، کاهش تمرکز، کنجکاوی افراطی، غم، افسردگی، بیانگیزگی و گاهی احساس گناه شود.
والدین باید فضایی آرام و امن، بدون اخبار و تلویزیون، برای کودکان فراهم کنند، نکات ایمنی را بدون ترساندن توضیح دهند، نور شب مناسب ایجاد کنند تا ترسهای شبانه کاهش یابد و محرکهای شدید محیطی را کم کنند.
محدود کردن شبکههای اجتماعی و جلوگیری از دیدن تصاویر و فیلمهای خشونتآمیز، همراه با بازیدرمانی، نقاشی، ورزش، داستانگویی و فعالیتهای هنری، بسیار موثر است.
