……………….
✍عباس رستمی
این روزها و در بسیاری از ایام پرتردد، هر مسافری که از تونل آزادی عبور میکند، ناچار است ساعتها در سربالاییهای سمت ایلام یا سمت سرابله، زیر آفتاب سوزان تابستان، پشت ترافیک سنگین بماند. تونلی که در بلندترین نقطه کوه قوچعلی قرار دارد و برای رسیدن به آن باید از دهها پیچ خستهکننده عبور کرد، امروز به گلوگاهی خسته و فرسوده تبدیل شده است.
این تونل در دهه شصت، زمانی ساخته شد که خبری از جاده سرابله–حمیل نبود و شمار خودروها به اندازهای کم بود که چنین مسیر باریکی جوابگو باشد. اما امروز، پس از چهار دهه و چندین برابر شدن ترافیک، همان سازه فرسوده قرار است بار همه زائران و مسافران را به دوش بکشد.
حدود چهار سال پیش با وعده رفع این مشکل، پروژه تونل آزادی ۲ در ارتفاع پایینتر آغاز شد. ولی حاصل چهار سال «کار و پیگیری» آنگونه که مسئولان میگویند، تنها ۳۰ درصد حفاری است! با این سرعت لاکپشتی، دستکم هشت سال دیگر برای پایان حفاری و سه تا چهار سال دیگر برای تکمیل مسیر زمان لازم است. یعنی اگر امروز کودکی در صف ترافیک به دنیا بیاید، شاید در سالهای نوجوانیاش بتواند از این تونل تازه عبور کند!
علت این تأخیر روشن است: بودجههای اندک زیرساختی استان، به جای تمرکز بر اولویتهای حیاتی، با فشار برخی نمایندگان و ملاحظات بخشی و قومی، بین پروژههایی تقسیم میشود که بسیاریشان فوریت و ضرورت کمتری دارند. نتیجه این نگاه کوتاهمدت، سالها عقبماندگی و خستگی و فرسایش اعصاب مردم است.
از نمایندگان مجلس، استاندار و همه مسئولانی که شعار «خدمت به مردم» میدهند میخواهم پاسخ دهند: چه پروژهای حیاتیتر از مسیری است که جان و وقت هزاران زائر و مسافر را هر روز میبلعد؟ اگر این بیتوجهی ادامه پیدا کند، نفرین و گلایه کسانی که ساعتها در این گره ترافیکی میپوسند، دامنگیرتان خواهد شد.
