«باوهیال» ستیغی است در افق غربی ایلام که چشم در چشم مانشت دارد و دست در دست رشتهکوههایی که خاک وطن را تا دشتهای کشور همسایه بدرقه میکنند.
روزی بر یال مهگرفتهی آن، شاعری شوریده و آزاده گام میزده که در غروب غمانگیزش از رنجی که میکشیده، دردمندانه با او سخن گفته است؛ کلماتی که از پس سدهها در گنبد دوار چنین طنینافکن است:
من و باوهیاڵ عههدمان کهردهن
من خهم و ئهو تهم تا رووژ مهردهن…
کلمات شورانگیز و رنجآمیز آن شاعر بزرگ، یعنی استاد غلامرضاخان ارکوازیِ بشکوه، باوهیال را از نامی معمول به نمادی فاخر بدل کرده است؛ نمادی که ما را با ریشههامان پیوند میزند؛ ریشههایی از جنس سادگی و صمیمت و فخر و حسرت و امید و آینده.
رسانهای که برتارک آن، عنوان غرورآمیز «باوهیال» نقش بسته، از ریشههایی برخاسته که باوهیال به آن اشارت دارد تا در پیوند با دنیای جدید، پیامآور آگاهی و آزادی و آزادگی و امید و برخاستن باشد. چنین باد!
پن: اخیراً ازسوی وزارت فرهنگ وارشاد اسلامی مجوز پایگاه خبری ” باوهیال” با صاحب امتیازی و مدیرمسئولی محمدرضا فرجی صادر گردیده است.
