……………………………….
✍ دکتر حبیبالله بخشوده
شادروان کیومرث مرادی مهر از شاعران پیشکسوت خطهی دهلران و از سرایندگان تلاشگر شعر ایلام ،آثاری ارزنده ودر خور دارد.
او در آیینه ی اشعارش منعکس کننده دردها و شادی های خود و مردم خونگرم گرمسیری است.
در دریای متلاطم اشعار او امواج احساسات رها و پر جنبشاند.زبانش ساده و بی آلایش و واژگانش،به زلالی چشمه اند.
در پشت سرودههایش شخصیت موقر و متینش را می توان حس کرد.او شاعری است که قدر زبان مادریش را خوب می داند و در بهترین زمان کلمات نیمه جان را به کودکان و نونهالان می آموزد تا زبان مادریش زنده بماند. بی گمان کیومرث مرادی یکی از مهم ترین پل های ارتباطی گویش پهلهای ( گویش اصیل ایل بزرگ کرد) با سایر گویش های کردی در استان ایلام و سایر استان های کرد نشین بوده است و از بستر کلمات زلال او و سایر شاعران کردی جنوبی است که کردی شمال و جنوب استان پیوند می یابند و او یکی از موثر ترین سرایندگان در این مورد خاص به شمار می آید.
در کالبد شعر کیومرث جانی زلال دمیده شده است.کنایات ،اصطلاحات و دامنه واژگانش حکایت از توانمندی او در به کارگیری ابزار متعالی شعر است.
متاسفانه تا کنون اشعار کردی این شاعر گرانسنگ در مجموعه ای بایسته جمع آوری نشده اند و آنچه تا کنون به دست دوستداران شعرش رسیده حاصل کلیپ های متعددی است که خود او یا دیگران در فضای مجازی منتشر کرده اند کاش در حیات رنج آور او،متولیان فرهنگ و هنر استان می توانستند دفتری از اشعارش را باصدای گرم و لهجه ی شیرینش درقالب کتاب سی دی چاپ می کردند تا کام دوستداران شعر به رطب شعر جنوب استان شیرین تر می شد. کیومرث دوستی مهربان، با احساس و صمیمی بود،
نبودش دریغی است که با اشاره ی شب عمیق تر می شود.
