…………………….
♦دکتر ایرج خالصی
شعر کُردی جنوبیِ امروزین تفاوت آشکاری با گذشته دارد. در گذشته سروده ها بیشتر نظم بوده تا”شعر” بدین معنا که چه درقالب عروضی و چه درقالب هجائی مشمول همان تعریف شمس قیس رازی است:
“کلامی اندیشیده، موزون و مقفی” که در زمینه های مختلف از طنز گرفته تاعرفان و مذهب و……..به نظم سروده شده اند.
اما شعرکُردی جنوبی امروزین، حرکتی گرچه کُند، اما سنجیده به سوی شعربه معنای خاص آن دارد، به طوری که می توان گفت ویژگی عمده آن این است که در بارهی زمانه ی خودومسا ئل پیرامون و درون آن نیز شناخت کاملی به دست می دهد واین موضوعی است که برای همه و به ویژه آیندگان از اهمیت ویژه ای بر خوردار است و بنابر همین نیازاست که صاحب این قلم از سال ۱۳۶۰ضرورت تحول در شعر کُردی جنوبی در ایران را حس کرده و به
آن آغازیده است و نمونه هائی ازسروده هایش درقالب”آزاد” و”سپید” در مجلهی “ئاوی٘نه” ،هفتهنامه ی”پیک ایلام” ویکی دو نشریه دیگر چاپ شده و دوستدارانی پیدا کرده که انگیزهای شد برای ادامهی شعر نو کُردی جنوبی وچاپ وانتشارکتاب”خاتون شی٘عره یلِ عاشقانهی٘ مِن و عشقِ ئه به دی” درقالب شعر سپید زیرا صاحب این قلم در زمینه شعر به این بیت جالب از “مولانا” باوری پایدار دارد که:
نویت کهنه فروشان در گذشت
نو فرو شانیم واین بازار ماست
