………………………..
♦میکاییل دیانی
یکی از آفتهای ۱۸ سال اخیر صداوسیما افزایش آنتن بوده است. افزایش شبکهها و حتی افزایش زمان پخش شبکه هایی که از قبل موجود بودهاند؛ به معنای نیاز به تولید بیشتر بوده است و نیاز به تولید انبوه و پر کردن شکم اژدهای آنتن مسیر کاهش سطح کیفی تلویزیون را به همراه داشته است.
از سوی دیگر گسترش شبکههای اجتماعی و ضریب نفوذ آن در بین جامعه قرار گرفتن در مقام رقیب برای صداوسیما و نداشتن محدودیت های اخلاقی؛ قانونی؛ شرعی و عرفی صداوسیما باعث شد تا سازمان هم به سمت تولیداتی زرد در رقابت با فضای مجازی برود در حالی که این استراتژی غلطترین کاری بود که می توانست انجام دهد.
مزیت رقابتی سازمان صداوسیما تولیداتی است که همواره بیشترین مخاطب را در تلویزیون داشته است و اتفاقا فضای مجازی امکان تولید آن را ندارد. تمرکز سازمان در دور جدید اگر بر ساخت بیگپروداکشنها و الفویژهها باشد می تواند فاصله خود را دوباره با رقبایش زیاد کند.
آنچه که در فضای مجازی نمیتوان تولید کرد سریالها و برنامههایی با ابعاد بزرگ است که صرفا صداوسیما می تواند از پس آن برآید. برای این سیاست و موفقیت آن هم شاهد مثالهای بسیاری است.
سریالهای امام علی؛ یوسف پیامبر؛ مختارنامه؛ مدار صفر درجه؛ شب دهم؛ در چشم باد؛ کیف انگلیسی؛ کلاه پهلوی و برنامه هایی همچون سیمرغ؛ جایزه بزرگ؛ عصر جدید و… همه نشانههای این سیاست درست است که در همه سالهای حتی گسترش فضای مجازی توانسته پرمخاطب باشد و فضای مجازی هم امکان تولید آنها نبوده است.
